Güz Sonu İzleri, Bir Öykü İzi, Parça öykü, Hikayeden düşenler…
YOLDA
Güneşin ilk ışıkları gözünü alınca, derin bir uykudan ayılır gibi irkildi. Gözlerini yummadığına emindi, ancak iki, bilemedin üç saniye kadar içinin uyduğunu hissetti. Yol ıssız, etraf sessizdi. Yol çizgileri gözünün önünde müthiş bir nizamda kıvrıla kıvrıla akıyordu. Hiçbir yorgunluk hissetmeden gece boyu sürmüş, zifiri karanlıkta dahi gelmeyen uykusu, güneşle bastırmaya başlamıştı. Çizgilerden hipnotize olmuş olabileceğini düşündü. Gözlerini sağda, solda, dikiz aynasında gezdirip camı da sonuna kadar açıp kendini sabah ayazına bıraktı. Radyoyu son ses açmak için tam eğilmişti ki, cenaze yolculuğunda yakışık almaz diye içinden geçirip vazgeçti. Hala çizgiler onu çağırıyordu. Derine, daha derine çekiliyordu baktıkça. Her ne kadar yola çıkarken köye kadar molasız gitmeyi planlamış olsa da Dinlenme Tesisi 1 km yazısını görünce, kazaya davetiye çıkarmaktan korkup, hızını kesti, sağ şeride geçti. Canı her şeyden kıymetliydi; zamandan bile.
©Gül Sunu, 2025.
GÜZ SONU ÖYKÜLERİ 
Düşüncelerinizi yorum kısmında benimle paylaşmak ister misiniz?